Ach

 
 
Na verloop van tijd overvalt mij steeds datzelfde gevoel, ergens in wezen niet bij te horen. Aanvankelijk, bij een eerste kennismaking, vinden 'de anderen' mij charmant, roemen zij mijn welbespraaktheid, mijn kennis en mijn warmte. Maar wanneer mijn trots en mijn principes zich voorzichtig doen gelden, blijk ik uiteindelijk toch tot de andere kant, een andere klasse te behoren. Of hoe mijn kleinburgerlijke afkomst me altijd zal blijven achtervolgen, me altijd zal weerhouden mee te heulen met 'een stand', die met een natuurlijke ongedwongenheid weet hoe de wereld te manipuleren of naast zich neer te leggen. Velen die ik carrière zie maken, bezitten een brutaliteit en een harteloosheid die ik niet bij mezelf zou willen aantreffen en maakt dat 'zij' mij na verloop van tijd beginnen te negeren, of zelfs te haten, om mijn naïef medeleven, mijn aangeboren goedgelovigheid. En ik die dacht dat het inlevingsvermogen ten alle tijde zou overwinnen, begin deze welwillendheid meer en meer te wantrouwen...
 
Gelukkig stel ik vast dat mijn kinderen zich gemakkelijker kunnen bewegen in hun wereld, een omgeving waarin keuzes en ambities (voorlopig) niet afhankelijk zijn van rang of stand. Ik kan alleen maar hopen dat zij hun eigenzinnigheid kunnen bewaren om zich op hun uitzonderlijkheid en onafhankelijkheid te laten voorstaan.
  

 
 
"Au milieu de l'été, j'ai découvert en moi un invincible hiver."
 
vrij naar Albert Camus
 
 

 
 
Afgelopen zondag kwam ik op een feestje JJ tegen, de vroegere baas van een nachtcafé uit de vorige eeuw. In die tijd gebeurde het wel eens dat ik in de vroege uurtjes, in het gezelschap van een meisje dat net als ik iets uit het verleden wilde wissen, dat beruchte café frequenteerde.
Wie ooit ‘The Ballad of the Sad Cafe' van Carson McCullers heeft gelezen, zal zich een perfect beeld voor de geest kunnen halen van dit voorgeborchte: berooide, door drank en andere genotsmiddelen opgepepte wezens, op zoek naar wat aandacht. Negatieve of positieve, dat maakte meestal  niet veel meer uit. JJ bestierde deze broeierige poel met meesterlijke hand: minzaam maar met een afgemeten gestrengheid hield hij alles en iedereen in het oog. Meestal zag hij de bui al op voorhand hangen en deed hij wat hij nu eenmaal moest doen; kordaat maar diplomatisch werden relzoekers eruit gezet. Een enkele keer moest een politiepatrouille bijstand geven, maar het gebeurde nauwelijks dat het tot echte schermutselingen kwam.
In die toch wat aparte sfeer, gelardeerd met sensuele soulmuziek, voelde mijn vriendinnetje zich opperbest, tenslotte was zij een ‘kermismeisje'. Met haar brutale mond en uitdagend lijf wakkerde zij de begeerte aan. Niet alleen die van mij; het hele café, dat natuurlijk bijna uitsluitend uit mannen bestond, kon z'n ogen niet van haar afhouden als we samen dansten. De spanning die dit alles opriep was soms om te snijden en ofschoon ik me daarbij niet altijd op m'n gemak voelde, gaf die spanning me ook het aangename gevoel dat ik in dit geheel onmisbaar was. Ik gaf mezelf de opdracht dit kermismeisje te beschermen, tegen haarzelf en de boze buitenwereld. Ik wilde haar niet temperen maar zou er voor zorgen dat zij veilig en onbezoedeld thuis kon geraken. JJ had dit door en heeft me ooit één van de mooiste complimenten gegeven. "I know, you're a gentleman", en daarop lachte hij z'n tanden bloot, zoals alleen zwarten dat kunnen. Als ik m'n kermismeisje uiteindelijk had thuisgebracht, maakte ik meestal nog iets te eten, we dronken nog één glas en rookten een laatste sigaret. Uitgeput gingen we slapen, een enkele keer als minnaars, meestal als broer en zus.
Toen ik JJ dit weekend zag, voelde ik onmiddellijk dat hij, ondertussen de zeventig gepasseerd, zich mij nog herinnerde van toen. Met z'n fonkelende oogjes keek hij mij indringend aan en monsterde niet alleen mij maar ook m'n lief en de kinderen. Op een gestolen moment kwam hij op me toe en zei fluisterend: "Hey, PP, I see you're still a gentleman." De bulderlach die daarop volgde overstemde elk mogelijk antwoord.
 
 

 
 
Mag ik mijn goede vriend Menno ter Braak 'ns citeren?
(Een citaat heeft tenslotte toch ook iets van een bekentenis)
 
"Maar, mijne heeren plebejers en levenskunstenaars, zoo eenvoudig is het démasqué der schoonheid niet! Déze onhandige poging om de schoonheid te demaskeeren verraadt al te duidelijk, dat het er hier om te doen is, de schoonheid tot propagandamateriaal te verwerken voor hen, die met half verstopte neuzen óók mee willen snuiven aan de soepgeuren; dit lofwaardige streven om de schoonheid bij de massa binnen te leiden mèt de overige eischen van het ethische of politieke programma wijst er alleen maar op, dat er, behalve verfijnde en geraffineerde, ook plompe en botte aestheten zijn, die de bevoorrechten om hun verfijning haten en benijden, die hen zouden willen neerhalen tot hun plompe en botte normen. Zij, die de schoonheid alleen een dienst konden bewijzen door een diepen afschuw van haar te hebben, azen op den afval van de tafel der rijken, om toch ook vooral schoonheidsconsumenten te mogen zijn; dat hun aesthetiek naar afval riekt, wie zal er zich over verbazen? Nergens, de hemel zij geprezen, staat geschreven, dat een vulgaire wereld zonder verfijning de ware wereld is; en zelfs in de sterren staat het niet geschreven, dat superieure aestheten de minderen zijn van halfbakken aestheten. Aan dit soort bestrijders der schoonheid proeft men onmiddellijk, wat hen in den strijd drijft; de afgunst van den burgerman, die ook een ‘heer’ zou willen zijn."
(Démasqué der Schoonheid, 1932)
 
 

 
Waaw!! Bloggen is best leuk!

Eén berichtje en onmiddellijk krijg ik erg uiteenlopende reacties: van lieve meisjes die me wat uitdagend het beste wensen tot een wat mopperende uvi.
Nieuwsgierig als ik ben, ben ik 'ns op de blogs (van hen die een spoor achterlieten) gaan grasduinen en wat ik daar zag heeft me uitermate vertederd. Zo is er een dertienjarig meisje met een verbazingwekkend palmares als wielrennertje (een 'vluggertje' volgens uvi) en een al even bekoorlijke en ambitieuze zus. Hun blog schittert van kleurige en bewegende prentjes, begeleid door de tonen van 'the winner takes it all'. Waarschijnlijk schuilt hier een ijverige en trotse papa achter. Hopelijk is hij niet té gedreven en vergeet hij z'n dochters (en z'n vrouw) niet gewoon graag te zien...
En hoe kan je een turf van een boek lezen terwijl een buurman met een baksteen in z'n maag, dag en nacht aan 't verbouwen is en je vriendje oorverdovend snurkt?
Even kan ik me zelfs in het verre Marokko wanen. De foto's van Disneyworld heb ik mezelf wijselijk onthouden, er zijn nu eenmaal grenzen aan vertedering...

Ach, waarom vergeet ik altijd m'n fototoestel op reis?
Waarom lees ik de helft van m'n bibliotheek (vooral de dikke boeken) nooit helemaal uit?
Waarom ben ik niet sportief en ontbreekt het mij en m'n nazaten aan dit soort ambitie?
Waarom kan ik me zo moeilijk zorgeloos overgeven aan de slaap?

Vanaf nu zet ik de geneugten van een goede sigaar, een goed glas wijn en een lekker lief regelmatig 'ns opzij om snuffelend als een hond mijn sporen achter te laten op het net. Woef!